Vlees is leven – Het verjaardagscadeau

‘Het verjaardagscadeau’ is het eerste deel van het drieluik ‘Vlees is leven’, een serie over voedselvervreemding.

Als cadeau voor mijn 25e verjaardag kreeg ik van mijn beste vriend geen fles wijn of sixpack bier. Ik kreeg een kip. En een mes. Het cadeau was niet grappig of jolig bedoeld, maar juist bloedserieus.

24 mei 2013
Om 19:00 uur op zaterdagavond kom ik met gemengde gevoelens aan bij zijn studentenkamer in Delft. We begroeten elkaar en hij laat mij gelijk de kippen zien. De kippen blijken twee grote hanen te zijn met scherpe snavels en flinke sporen aan hun poten om te vechten of zich te verdedigen. ‘De boer zei dat dit nog kleintjes waren.’ Ik lach een beetje zwakjes terwijl de moed mij in de schoenen zakt. ‘s Avonds drinken we een paar biertjes en proberen we ons mentaal voor te bereiden op de slachting.

Om half acht ben ik klaarwakker. Ik heb geen zin om mijn bed uit te gaan en staar een half uur naar het plafond. Dan dringt de harde werkelijkheid zich op met een luid ‘Kukeleku!’. De andere haan wordt aangestoken en ze doen hun uiterste best om de hele flat te wekken. Na vier of vijf roepkreten van beide hanen is er weer stilte. Ik zeg dat ik er geen zin heb. De tegenzin wordt gedeeld. We klagen over onszelf. Waarom doen we dit in godsnaam? We douchen en ontbijten. We kijken filmpjes en lezen blogs over verschillende methoden voor het slachten. Er worden relativerende grapjes gemaakt en er vallen stiltes. Bij een vriend slijpen we twee messen. Een voor de slacht, een voor het verwijderen van de ingewanden. Inmiddels is het 13:00 uur en we besluiten dat ons uitstelgedrag het uiteindelijk alleen maar vervelender maakt. Toch gaan we eerst naar de supermarkt om wat eten voor de lunch te halen. Op een lege maag is namelijk alles vervelender. Ik lach de hele tijd een beetje zenuwachtig en hij herhaald continue als een soort mantra dat het slachten echt zo gebeurd is en dat het ook eigenlijk niks voorstelt.

Na het eten kijken we elkaar aan en pakken vastbesloten het mes. Nu we het echt gaan doen is er geen ruimte voor geklungel en getwijfel. Het dier mag niet lijden onder onze onkunde en ongemak. Hij pakt een haan en loopt ermee naar de badkamer. We hebben geen tuin. De adrenaline giert ondertussen bij ons beiden. ‘Waarom doen we dit in godsnaam?’ schiet het weer door mijn hoofd, maar ik weet het antwoord dondersgoed. Hij houdt de haan vast terwijl ik een doek over de kop gooi. Ik trek de nek strak en zet het mes op zijn keel. Ik wil wegkijken, maar mijn angst dat het fout gaat en ik de haan pijn doe weerhoudt mij hiervan. Een oerkreet ontsnapt terwijl ik met kracht zijn hoofd eraf snij. Ik doe verdwaasd een stap naar achteren terwijl het dode lichaam krachtig stuiptrekt in de handen van mijn vriend. Zijn verkrampte gezicht spreekt boekdelen. De mijne trekt samen van walging, verdriet, blijdschap en opluchting. Ik verbaas me ter plekke over de oncontroleerbare intense samentrekkingen van de spieren in mijn gezicht en de complexe meervoudigheid van mijn gevoelens. Plotseling staat mijn gezichtsuitdrukking stil op walging. Ik kijk met een vies gezicht langzaam naar mijn linkerhand met de theedoek en kop. Ik voel iets kronkelen in mijn hand. Van schrik gooi ik de kop op de grond waar hij nog licht stuiptrekt. Inmiddels kan mijn vriend het krachtig spartelende lichaam niet meer onder bedwang houden gooit hij hem in een vuilniszak. Ik pak de poten en hang de haan ondersteboven om uit te lekken. Ondertussen kijk ik naar de muur en zie ik een patroon van verse bloedspetters.

Bij de tweede haan hebben we de rollen omgedraaid. Toen ik bij een geplukte haan de ingewanden verwijderde hoorde ik opeens een luide ‘Tok!’ en schrok ik mij rot. Blijkbaar had ik lucht door het strottenhoofd gestoten. Er ontstond weer wat ruimte voor gelach en luchtigheid en na wat oefening kon ik een andere vriend op deze manier bij binnenkomst begroeten. Ook hij schrok en lachte. We hebben met zijn drieën de eerste haan bereid en opgegeten. We praatten over het slachten, onze principes, gedachten en gevoelens. Het was een bijzondere ervaring. Nog nooit heb ik zo stilgestaan bij wat ik eigenlijk aan het doen ben als ik vlees aan het eten ben. Hierover meer in Deel 2.

haan2

Links:
Een filmpje over hoe een kip te slachten: Youtube
Hoe een kip te fileren: Youtube
Het gebruikte recept: Allrecipes.nl

haan3

One thought on “Vlees is leven – Het verjaardagscadeau

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *